نخواند ، قضا ندارد . ( مسأله 154 ) خونى كه نشانه‌هاى حيض را دارد ولى يكى از سه شرط بالا را ندارد ، حيض نيست و حكم حيض بر آن جارى نمىشود . ( مسأله 155 ) زنى كه خون متفاوت مىبيند ، ملاك و معيار براى تشخيص خون حيض آن است كه : خون حيض ، سرخ مايل به سياهى است ، گرم است ، با فشار و سوزش بيرون مىآيد . ( مسأله 156 ) كمترين فاصله ميان دو حيض ، ده روز است . اگر زنى در اين فاصله خون ببيند ، حكم استحاضه بر او جارى مىشود . ( مسأله 157 ) زنى كه داراى عادت وقتيّه و عدديّه است ، اگر مدت طولانى خون استحاضه ببيند ، ايّام عادت خود را حيض ، بقيّه را استحاضه قرار مىدهد . ( مسأله 158 ) زنى كه عادت وقتيّه و عدديّه ندارد ، اگر مدت طولانى مستحاضه باشد ، بر اساس ويژگيهاى خون حيض ، ايّام عادت خود را تعيين مىكند ، اگر تشخيص آن ممكن نباشد ، پس از گذشت يك ماه به عادت بستگان خود مراجعهمىكند . اگر مختلف باشند ، سه تا ده روز ، به دلخواه عددى را برمىگزيند و ايّام حيض خود قرار مىدهد . ( مسأله 159 ) رابطه زناشوئى با زن حائض حرام است ، حتّى از دُبُر ، - بنابر احتياط واجب - و لكن كفاره ندارد ، ولى ديگر كامجوئىها مانعى ندارد . ( مسأله 160 ) بر زن حائض حرام است كه خود را در اختيار همسر قرار دهد و از او تمكين نمايد . ( مسأله 161 ) پس از پاك شدن بنابر احتياط واجب پاك كردن محلّ ، رابطه زناشوئى جايز است ، اگر چه پيش از غسل كراهت دارد . ( مسأله 162 ) نمازهاى واجبى كه از زن در ايّام عادت ترك مىشود ، قضا ندارد . ولى روزه ماه رمضان كه در ايّام عادت ترك مىشود ، بايد آنها را قضا كند .